الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩١

زكات « 2 »

بتصغيره و ستره و تعجيله ؛ فإنّك إذا صغّرته عظّمته عند من تصنعه إليه ؛ و إذا سترته تمّمته ؛ و إذا عجّلته هتّأته ؛ و إن كان غيرذلك محّقته و نكّدته . » 145

مىفرمايد كه : « هرمؤمن برساند به برادر مؤمن خود معروف - يعنى خير و احسان غيرواجبى كه به مستحقّين مؤمنين و سائلين محقّين حقّ ايشان را بدهد چنان كه فرموده كه : وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ - بتحقيق كه آن خير و احسان كه در هرهفته يا روز مقرّر نموده كه در راه خدا به مساكين و فقرا بدهد ، چنان است كه به رسوا خدا داده باشد . »

و « ديده‌ام و دانسته‌ام كه نيست معروف مگر به سه خصلت :

اوّل : آنچه دهى به فقرا ، آن را كوچك شمارى تا بزرگ كند آن را مثل كوه احد خداى تعالى .

دوّم : آنكه آن را پنهان از خلق به ايشان رسانى كه تمام كرده باشى آن را إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَ إِنْ تُخْفُوها وَ تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ . مىفرمايد حقّ - سبحانه و تعالى - كه : « اگر صدقه به آشكارا دهيد ، خوب چيزى است آن ؛ و اگر پنهانى دهيد ، آن بهتر است و تمامتر

/ 106 A /

از براى شما . »

سيّم : تعجيل در خير ، چنان كه فرموده حقّ تعالى : فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ يعنى : « پيشدستى كنيد در خيرات و نيكوييها . »

در حديث آمده كه « هرگاه مؤمن قصد خير كند ، هفتاد از شياطين در