الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩

زكات « 2 »

بر هرده از توانگران واجب گردانيده كه به آن يك مرد درويش دهند .

هرگاه هرده توانگر مال خود به يك درويش دهند ، آن درويش نيز در مايه برابر ايشان است . پس در عالم محتاج نخواهد بود و و بال ايشان بر گردن توانگران است كه حقّ ايشان را منع نموده ، به ايشان نمىرسانند . »

و « حقيق على اللّه - تبارك و تعالى - أن يمنع

/ 105 A /

رحمته من صنع حقّ اللّه فى ماله . » 141

و « سزاوار است بر خداى تعالى و لايق حكمت اوست كه منع كند رحمت خود را از آن كسى كه منع كند حقّ خدا را از زكات و خمس در مال خود . »

چه سود خواهد ديد مرد بخيل درصورتىكه دوستى مال دوست داشته‌تر باشد نزد او از نفس خودش به منع ده يك مال خود ؛ نفس نفيس خود را از رحمت خدا دور كند و به لعنت حقّ گرفتار شود ؛ عياذا باللّه از نفس امّاره كه به وسوسهء آن گرديد خسرالدنيا و الآخرة . چرا كه به سبب ترك زكات در دنيا آن مال باعث مىشود روز آخرت از رحمت خدا محروم بماند « 1 » ، چنان كه صادق مىفرمايد .

و « أقسم بالذى خلق الخلق و بسط الرزق ما ضاع مال فى برّ و لا بحر إلّا به ترك الزكوة و ما صيد صيد فى برّ و لا بحر إلّا به ترك التسبيع فى ذلك اليوم . » 142

( 1 ) . س : مينمايد .