الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٣

صدقه « 4 »

سبحان بوده ، باهم به اين قصد نشينند و به اين قصد مفارقت نمايند .

پنجم : مردى كه زن صاحب مال و جمال ، او را به خود خواند و او گويد كه من مىترسم از خدا ؛ و اقبال ننمايد به زنا .

ششم : مردى كه صدقه به مساكين دهد پنهان و پوشيده از خلق به رضاى خالق ، چنان كه دست راست او نداند آنچه دهد به دست چپ خود كه منجرّ نگردد به ريا .

هفتم : مردى كه در خلوت ياد روز قيامت نموده ، از ترس عذاب و عقاب اشك از ديده ببارد كه يك قطره از آن آتش دوزخ را فرو مىنشاند . » وفّقنا اللّه بهذه الحالة فى كلّ حال و مقال .

و قيل : « يا رسول اللّه ! أىّ صدقة أعظم ؟ » فقال : « أن تتصدّق و أنت صحيح شحيح ، تخشى الفقر و تأمّل الغنى و لا تمهل حتّى إذا بلغت الحلقوم ؛ فقلت لفلان كذا و لفلان كذا ، و قد كان لفلان كذا . » 134

در آن‌حال يكى

/ 103 A /

به رسول ملك متعال گفت كه : كدام صدقه ثوابش بزرگتر و بيشتر است ؟

فرمود كه : آن صدقه‌اى است كه در حال صحّت و دوستى مال ، به ترس درويشى و اميد توانگرى به فقرا و مساكين دهى و نگذارى تا آنكه جان به لب رسانى ، در آن‌وقت وصيّت نمايى و گويى كه : اين مبلغ از براى