الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩٥

بحث نهم در ذكر ركوع و سجود

و قول اوّل اصحّ است . به واسطهء آنكه پيغمبر چنين كرده و اقتداى به او واجب است در افعال و اقوال . چون اين آيهء كريمه نازل شد كه :

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ يعنى « تسبيح كن اى محمّد ! به نام پروردگار عظيم » فرمود كه : « در ركوع گوييد كه سبحان ربّى العظيم و بحمده » و چون نازل شد آيهء سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى فرمود : « در سجود بگوييد :

سبحان ربّى الأعلى و بحمده » ؛ و به واسطهء آنكه احتياط مقتضى آن است . « 1 » به جهت آنكه اگر در ركوع و سجود ذكر كنند ، صحيح است نماز به اجماع امّت ؛ و اگر اهمال نمايد در ذكر ، صحيح است پيش قوم از مسلمانان و باطل است پيش ديگران . پس عمل به مجمع عليه

/ 73 A /

اولى و احقّ است .

البحث العاشر فى وجوب وضع الجبهة على الأرض

اختلف المسلمون هنا :

فذهبت طائفة إلى أنّه يجب وضع الجبهة على موضع السجود .

و قالت طائفة اخرى : يجزئ وضع طرف الأنف دون

( 1 ) . س : + كه .