الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

مسألهء نهم بحث در معاد است يعنى اعادهء اجسام بعد از تراب و عظام در روز انتقام از اهل ظلام

مال خود در خيرات و مبرّات صرف نموده ، عمارت مساجد و مدارس و رباطها و وقف مزارع و قرى و هموارى و فرش راهها و پلها و غير اين از مصالح مسلمانان كرده باشد . چرا كه تلف كرده جان و مال خود در آن فايده كه معلوم نيست حصول آن و گمان آن هم نيست در اوهام و اذهان .

بل يجوز حصول ضدّها ؛ و إذا لم يبق فرق بين فعل الطاعة و فعل المعصية كان

/ 56 A /

الحريص على الطاعة و التزام المشاقّ و الصلاة و الصيام فى غاية السفه .

بلكه جايز است حصول ضدّ آن - كه عقاب است « 1 » - بر مكلّف ؛ و هر گاه كه فرق ميان فعل طاعت و معصيت نبوده باشد ، حريص بر طاعت و كشيدن مشقّت و نماز و روزه در نهايت سفاهت و حماقت باشد .

و لمّا كان ذلك معلوم البطلان لكلّ أحد « 2 » ، كان إيصال الثواب من اللّه تعالى لكلّ عاقل معلوما و لا يشكّ فيه عاقل .

و چون مذهب اشاعره معلوم البطلان است از براى هريك ، رسانيدن ثواب از خدا معلوم است از براى هركه عقل داشته باشد ؛ و شكّ ندارد در اين هيچ عاقل .

( 1 ) . س : + آن . ( 2 ) . س : واحد .