الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

اوّل بحث در اينكه « 3 » نبىّ واجب است كه « 4 » معصوم باشد

جايز دانسته‌اند به پيغمبر دزدى يك درهم و يك حبّه ، و دروغ ، و كم سنجيدن در كيل و ترازو و غيراين از فواحش و قبايح .

و مذهب اوّل اصحّ است و گرنه جايز است از او نقصان و زياده به بعضى شرعيات و تحريف و تبديل و كذب بر خداى تعالى . پس نمىماند اعتماد به آنچه خبر دهد از خداى تعالى و ساقط مىشود مرتبه و حرمت او از دلها و حاصل نمىشود جرم به صدق و راستگويى ، بلكه گمان صدق نخواهد بود به او . پس فايدهء فرستادن

/ 50 A /

پيغمبر عبث خواهد بود .

و لأنّه إذا فعل معصية وجب الإنكار عليه ، و إيذاؤه و زجره عنها ؛ و ذلك ينافى وجوب طاعته ، و القبول منه و تحريم إيذائه .

و ديگر : هرگاه معصيت جايز باشد بر پيغمبر ، واجب است انكار بر او - چرا كه نهى از منكر واجب است به امر خداوند اكبر - و ايذا و زجر از آن معصيت ؛ و اين منافات دارد با « 1 » واجب بودن طاعت او و قبول اخبار از او كه وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ و ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا و حرام بودن ايذاى او كه إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ ، أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ .

( 1 ) . س : - با .