الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٧

بحث چهارم « 2 » / 40 A / در بيان آنكه افعال خداى تعالى معلّل به غرض و فايده است « 3 »

صدق مدّعى نبوّت . پس معجز تصديق باشد از جانب خدا بر مدّعى رسالت تا ابطال دعوى نبوّت نشود ، و افعال خدا معلّل به غرض باشد تا عبث لازم نيايد .

و اعلم أنّ الأشاعرة التزموا بحكمين أبطلوا بهما مقدّمتى دليل النبوّة معا :

الحكم الأوّل : أنّهم جوّزوا وقوع القبيح من اللّه تعالى ؛ فلم يمتنع حينئذ منه إضلال الخلق ؛ فلا يلزم صدق من صدّقه اللّه تعالى ، لجواز أن يصدّق الكاذب .

بدان بتحقيق كه جماعت اشاعره التزام كرده‌اند به دو حكم كه باطل مىشود به آن‌دو ، دو مقدّمهء دليل نبوّت باهم .

حكم اوّل : آنكه تجويز كرده‌اند وقوع قبيح از خداى تعالى . پس هر گاه قبيح از او آيد ، ممتنع نيست در اين هنگام گمراه گردانيدن خلق . پس لازم نمىآيد صدق آن كسى كه تصديق كند او را خداى تعالى . زيرا كه جايز است كه تصديق كند كاذب را . پس باطل شد دعوى نبوّت او ؛ و بطلان نبوّت كفر ، عياذا من هذا الاعتقاد « 1 » .

الحكم الثانى : أنّهم قالوا : « إنّ اللّه لا يفعل لغرض » « 2 » و

( 1 ) . س : لاعتقاد . ( 2 ) . س : قالوا لو لا يفعل لغرض .