الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

بحث چهارم « 2 » / 40 A / در بيان آنكه افعال خداى تعالى معلّل به غرض و فايده است « 3 »

فذهبت المعتزلة إلى أنّ اللّه تعالى إنّما يفعل لغرض و غاية « 1 » و حكمة مقصودة ، إمّا معقولة لنا أو خفيّة عنّا لكن لا يفعل إلّا بحكمة و غرض .

و قالت الأشاعرة : إنّ اللّه تعالى يستحيل أن يفعل شيئا لغرض و غاية البتّة ؛ فلم يخلق العين للإبصار ، و الاذن للسمع ، و لا الحواسّ للإدراك بها ، و الأغذية للانتفاع بها ، و لا الأدوية لإزالة الضرر بها ، و لم يخلق النار للإحراق ، و لا الشمس للإشراق ، و لا الملاذّ و الفواكه للالتذاذ بها ؛ و بالجملة لم يخلق شيئا لغاية البتّة .

و هذا القول باطل لوجوه :

بحث چهارم « 2 » / 40 A / در بيان آنكه افعال خداى تعالى معلّل به غرض و فايده است « 3 »

بحث چهارم « 2 »

/ 40 A /

در بيان آنكه افعال خداى تعالى معلّل به غرض و فايده است « 3 »

مسلمانان در اين مسأله اختلاف كرده‌اند :

[ الف . ] معتزله بدان رفته‌اند كه تمامى افعال خداى تعالى به خاطر غرض و غايت « 4 » و حكمتى است كه به قصد آنها واقع مىشود ، خواه آن

( 1 ) . س : - اختلف المسلمون . . . غاية . ( 2 ) . س : + در افعال خداى تعالى از مسأله ششم . ( 3 ) . س : - است . ( 4 ) . س : - مسلمانان در اين . . . غرض و غايت .