الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

بحث دوّم در آن است كه خداى تعالى عادل است ، فعل قبيح از او به ظهور نمىآيد و اخلال به واجب نمىكند

الجور و العدوان ؛ لأنّها من جملة القبائح ؛ و لا شكّ فى امتناع ذلك ؛ و قد نصّ اللّه تعالى على ذلك ، كقوله « 1 » : وَ ما رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ ، وَ مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ ، وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ ، وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً ، لا ظُلْمَ الْيَوْمَ إلى غيرذلك من الآيات .

و از جملهء محالات اشعريّه آنكه صدور قبايح از حقّ تعالى ، لازم دارد ظلم و جور و عدوان را ؛ و لازم كه ظلم و جور است باطل ، پس ملزوم كه صدور قبايح از او است « 2 » نيز باطل . چراكه اينان از جملهء قبايحند ، و ايشان قبايح را از او مىدانند . پس ممكن است كه منع كند مستحقّ را از حقّ او كه ثواب و عقاب است .

و حقّ - سبحانه و تعالى - صريحا در كتاب مجيد خود فرموده كه :

« پروردگار تو - اى محمّد - ظلم نمىكند بر بندگان ، خواه اندك و خواه بسيار » ؛ و ديگر فرموده كه : « خداى تعالى ارادهء ظلم نمىكند . » چه ارادهء ظلم ، ظلم است ؛ و ديگر فرموده كه : « ما ظلم نكرده‌ايم به اهل دوزخ ، بلكه ايشان ظلم كرده‌اند بر نفس خود » ، به سبب كفر و نفاق و شرك .

للشيخ العطّار :

( 1 ) . س : لقوله . ( 2 ) . س : - است .