الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

بحث دوّم در قدم و حدوث كلام است

شده به تو از پروردگار تو » و هيچ شكّ نيست كه در ازل آدم مخلوق نبود ؛ و انبيا و رسل از فرزندان آدم‌اند ؛ و كتاب و خطاب با آدم و انبيا و رسل ؛ پس اگر كلام قديم باشد ، سفه و جهل لازم ، و سفه و جهل بر خداى تعالى محال . پس كلام خدا قديم نباشد .

الخامس :

/ 30 A /

يلزم منه مخالفة « 1 » نصّ الكتاب العزيز ، قال اللّه تعالى : ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ ، بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ و اللوح محدث .

پنجم : آنان كه گويند : « كلام خدا قديم است » ، خلاف نصّ كتاب خدا گفته‌اند . حقّ تعالى فرموده كه : « نيامد به كفّار از ذكر پروردگار كه قرآن كريم است و آن حادث است نه قديم مگر آنكه گوش مياندازند به قرآن و به لهو و لعب مشغولند » ، « نه‌چنان است كه اينان مىگويند ، بلكه اين قرآن مجيد در لوح محفوظ است » ، و از آسمان آيه آيه بعد از مرور ازمنه نازل شده و لوح محدث است . پس قرآن محدث باشد .

السادس : أنّ القرآن الذى يثبتون قدمه ، إمّا أن يكون عبارة « 2 » عن المعنى المعقول الذى عند كلّ أحد أو غيره . فإن

( 1 ) . س : مخالفته . ( 2 ) . س : - عبارة .