دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٢

بحث سى و ششم در احاديثى كه زبير بن بكّار روايت كرده

شريك گفت : چرا يا امير المؤمنين ؟ !

گفت : از براى آنكه مخالفت جماعت مىكنى و به امامت اهل بيت قائلى .

قاضى گفت : من دينى به غير از جماعت نمىدانم

/ 149 A /

پس چگونه مخالفت ايشان مىكنم و از جماعت فراگرفته‌ام دين خود را ؛ و امّا امامت پس نمىشناسم امامى به غير از كتاب خدا و سنّت پيغمبر ؛ و اين هر دو امام من‌اند و بر ايشان است اعتماد من ؛ و امّا آنچه ذكر كردى كه مثل من متولّى احكام مسلمين نمىشود ، اين چيزى است كه شما كرده‌ايد . پس اگر خطاست ، واجب است بر شما كه از آن استغفار كنيد و اگر حقّ است ، واجب است بر شما كه حرف نگوييد .

مهدى گفت : چه مىگويى دربارهء علىّ بن ابى طالب ؟

گفت : مىگويم آنچه گفته جدّ تو عبّاس و عبد اللّه .

گفت : ايشان چه گفته‌اند ؟

گفت : امّا عبّاس پس تا وفات خود نزد آن حضرت بود و او را افضل اصحاب رسول مىدانست و ديده بود بزرگان صحابه از مهاجرين و انصار را كه محتاج مىشدند به آن حضرت در امورى كه حادث مىشد و محتاج نشد آن حضرت به كسى تا از دنيا رحلت فرمود .

و امّا عبد اللّه بن عبّاس پس شمشير زد براى آن حضرت در صفّين و در همهء جنگها و با آن حضرت مىبود و رئيس فرمان‌فرما و سركردهء مطاع بود .

پس اگر امامت آن حضرت به ظلم مىبود ، اوّل كسى كه از او جدايى مىكرد پدر تو بود ، به سبب علم او به دين خداى تعالى و دانش او در احكام اللّه تعالى .

پس مهدى ساكت شد و شريك قاضى بيرون آمد و واسطهء ميان عزل او و