دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٨
بحث بيست و يكم در آنچه روايت كرده‌اند جمهور سنّيان از آيات قرآنى كه در شأن امير المؤمنين علىّ - عليه السلام - نازل شده
بعثت محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - . پس برمىخيزد علىّ و به او داده مىشود آن علم سفيد و در زير آن خواهند بود همهء سابقون اوّلون از مهاجرين و انصار كه مخلوط نيست با ايشان ديگرى تا مىنشيند بر منبرى از نور ربّ العزّه و عرض مىكنند بر او همه را يكىيكى . پس مىدهد به هريك مزد و نور او را ؛ چون تمام مىشوند ، گفته مىشود به ايشان : دانستيد حال خود و جايهاى خود را در بهشت .
بدرستى كه پروردگار شما مىفرمايد كه از براى شما نزد من آمرزش و مزد بزرگ هست - يعنى : بهشت - پس برمىخيزد علىّ بن ابى طالب و آن گروه در زير علم او تا داخل بهشت مىسازد ايشان را و برمىگردد نزد منبر خود ؛ پس عرض مىكنند بر او جميع خلايق را ؛ پس جدا مىكند از ايشان اهل بهشت را و بر مىگرداند گروهى را به آتش ؛ و اين است قول خداى - عزّ و جلّ - كه الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَ نُورُهُمْ ( يعنى : « آنانى كه ايمان آورده‌اند و عمل شايسته كرده‌اند » ، « از براى ايشان است مزد و نور ايشان . » ) فرمود كه : مراد پيشى گرفتگان اوّلند و مؤمنان و اهل ولايت و دوستى علىّ ؛ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا [ وَ كَذَّبُوا ] بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ( يعنى : « آنانى كه كافر شده‌اند به آيتهاى ما ، ايشانند اصحاب جهنّم » ) فرمود كه : مراد به « آيات » ولايتى است كه حقّ علىّ است و حقّ علىّ واجب است بر همهء عالم . 475
اين است خلاصهء آنچه وارد شده در طرق عامّه و ذكر نكرديم آنچه شيعه در اين باب نقل كرده‌اند .