دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦
بحث بيست و يكم در آنچه روايت كرده‌اند جمهور سنّيان از آيات قرآنى كه در شأن امير المؤمنين علىّ - عليه السلام - نازل شده
مكانى است - يعنى در انبوبه‌اى است - كه در ميان قناديل جهت وضع فتيله مىسازند و آن فتيله در قنديلى است از آبگينه و آن آبگينه گويا ستاره‌اى است درخشنده ، افروخته مىشود آن چراغ از روغن درخت مبارك زيتون كه نه در جانب مشرق است و نه در جانب مغرب - يعنى : نه سايه از طرف مشرق بر آن درخت مىافتد و نه از جانب مغرب ، بلكه تمام روز آفتاب بر او مىتابد و چنين درختى روغن زيتون او با صفاتر است - نزديك است كه روغن زيتون آن روشنى دهد و اگرچه نرسد به آن آتش ؛ نورى است در كمال روشنى ؛ راهنمايى مىكند اللّه تعالى به نور خود هركه را كه خواهد و مىزند اللّه تعالى مثلها به جهت مردم و اللّه تعالى به همه چيز داناست . » )
خوارزمى روايت كرده
/ 127 A /
به سند خود از محمّد بن سهل بغدادى از علىّ بن جعفر از حضرت امام موسى بن جعفر - عليهما السلام - كه گفت : از آن حضرت پرسيدم از تفسير اين آيه فرمود كه :
« مشكوة » حضرت فاطمه است
و « مصباح » امام حسن
و حسين « 1 » الزُّجاجَةُ
كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ فرمود كه : « فاطمه ستاره درخشنده‌اى است ميان زنان عالم . »
يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ شجرهء مباركه ابراهيم است - على نبيّنا و عليه السلام - .
( 1 ) . س : + و .