دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٤

بحث بيست و يكم در آنچه روايت كرده‌اند جمهور سنّيان از آيات قرآنى كه در شأن امير المؤمنين علىّ - عليه السلام - نازل شده

مىبستند . 442

و آيهء وَ يَقُولُونَ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالرَّسُولِ وَ أَطَعْنا ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ ما أُولئِكَ بِالْمُؤْمِنِينَ ( يعنى : « مىگويند ايمان آورديم به خدا و رسول و اطاعت كرديم . پس روى مىگردانند - يعنى قبول قول حق نمىنمايند - گروهى از ايشان بعد از اين قول و نيستند ايشان مؤمنان . » )

ابن عبّاس گفته كه دربارهء امير المؤمنين و مردى از قريش نازل شد كه از آن حضرت ، زمينى خريده بود . 443

و آيهء وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً وَ كانَ رَبُّكَ قَدِيراً ( يعنى : « اوست خداوندى كه آفريد از آب بشر و آدمى را ؛ پس گردانيد او را خويش نسبى و سببى ؛ و بود پروردگار تو قدير - يعنى : بسيار با قدرت - . » )

مراد علىّ و فاطمه - عليهما السلام - است . 444

و آيهء وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلى أَوْلِيائِكُمْ مَعْرُوفاً

/ 122 A /

[ كانَ ] ذلِكَ فِي الْكِتابِ مَسْطُوراً ( « أن » در « أن تفعلوا » مصدريه است و فعل به تأويل مصدر است ؛ و « أن تفعلوا » در محلّ رفع است به ابتدائيت و خبرش محذوف است ؛ و « إلّا » به معنى لكنّ است ؛ و استثناى منقطع است ؛ و كلام به تقدير اين است كه « لكنّ فعلكم إلى أوليائكم بالمعروف أحسن » يعنى : « و صاحبان رحم و خويشى ، بعضى اولىترند به بعضى در كتاب خدا از مؤمنان و مهاجران ليكن نيكى كردن شما با خويشان بهتر است . اين در كتاب - يعنى لوح محفوظ يا قرآن مجيد - نوشته شده است . » )

گفته‌اند كه مراد امير المؤمنين - عليه السلام - است كه مؤمن بود و مهاجر و