دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

بحث بيست و يكم در آنچه روايت كرده‌اند جمهور سنّيان از آيات قرآنى كه در شأن امير المؤمنين علىّ - عليه السلام - نازل شده

مراد از « سابقان » علىّ بن ابى طالب و سلمان است . 424

و همچنين در آيهء كريمهء وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ( يعنى :

« بشارت ده اى محمّد ! آنانى را كه با خشوع و خضوع‌اند ؛ و هرگاه ياد كرده مىشود خداى تعالى ، دلهاى ايشان مىترسد از هيبت جلالت و عظمت او ؛ و بشارت ده آنان را كه صبر مىنمايند بر هر مصيبتى كه به ايشان رسد و آنانى را كه برپادارندهء نمازند و از آنچه ما روزى ايشان كرده‌ايم ، انفاق مىنمايند به فقرا و مستحقّين . » )

ابن عبّاس گفته كه از جملهء اين جماعت ، علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - است و سلمان - رضى اللّه عنه - . 425

و ديگر آيهء وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ ( يعنى : « وصيّت مىكنند يكديگر را به صبر . » ) ابن عبّاس گفته كه در شأن امير المؤمنين - عليه السلام - نازل شد . 426

و آيهء إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها وَ هُمْ

/ 119 A /

فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ ( يعنى : « آن جماعت كه پيش گذشته از براى ايشان از جانب ما نيكويى - يعنى : علم ازلى تعلّق به خوبى ايشان گرفته - پس ايشان در آخرت از آتش دورند و نخواهند شنيد صداى زبانهء آتش را ؛ و ايشان در چيزهايى كه موافق خواهش ايشان است ، دائم و باقىاند ابد الآباد . » )

نعمان بن بشير گفته كه شبى اين آيه را امير المؤمنين تلاوت نمود و فرمود كه : « من از ايشانم » و اقامت نماز گفته شد ، حضرت برخواستند و مىفرمودند :