دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٠
بحث ششم در بيان وجوب محبّت و مودّت امير المؤمنين صلوات اللّه عليه
اگر تمام كند مژده و وعدهء خويش را ، پس او اولى
/ 88 A /
و سزاوارتر است از نفس من به من . »
پس حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - فرمود كه : گفتم در جواب علىّ كه :
« اللّهمّ ! اجل قلبه و اجعل ربيعه الإيمان » ( يعنى : « پروردگارا ! جلا ده دل علىّ را و بگردان بهار آن ايمان را . » )
خطاب الهى رسيد كه : « قد فعلت به ذلك » ( يعنى : « بتحقيق كه چنان كردم كه خواستى . » )
و آن حضرت فرمود كه : « بعد از اين وحى به من رسيد كه خداى تعالى او را - يعنى علىّ را - مخصوص خواهد كرد به بلايى چند كه مخصوص نساخته به آنها هيچ‌يك از اصحاب مرا . »
پس گفتم : « پروردگارا ! برادر و مصاحب من چنين خواهد شد ؟ »
فرمود : « بدرستى كه اين چيزى است كه در علم من گذشته و به قلم تقدير من نوشته شده و او مبتلا به بلاها ! از اين امّت و مردم مبتلى و ممتحن به او خواهند شد . » 255
و از عمّار بن ياسر روايت كرده كه گفت : رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - فرمود كه : « وصيّت مىكنم كسانى را كه ايمان آورده‌اند به من و تصديق كرده‌اند مرا ، به دوستى علىّ بن ابى طالب . كسى كه دوست دارد او را ، پس مرا دوست داشته و كسى كه مرا دوست دارد ، خداى - عزّ و جلّ - را دوست داشته . » 256
و در كتاب مناقب از ابو علقمه روايت است كه گفت : روزى با پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - نماز صبح را گذارديم . پس روى مبارك به جانب اصحاب كرد و