دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

[ جنگ نهروان ]

حضرت - صلوات اللّه عليه - فرمود كه : « انتظار انقضاى مدّت صلح مىكشم ، كه نقض عهد جايز نيست . »

پس ابن كوّاء با آن ده كس نزد اصحاب آن حضرت آمده ، از مذهب خوارج برگشتند و باقى ديگر متفرّق شده ، مىگفتند كه : « حكمى نيست به جز خدا » و امير كردند بر خود عبد اللّه بن وهب راسبى و حرقوص بن زهير بجلى مشهور به ذو الثديه را ؛ و در نهروان جمع شدند .

حضرت متعاقب ايشان تا دو فرسخى رفتند و نامه به ايشان نوشتند . سخن آن حضرت را قبول نكردند . باز حضرت - عليه السلام - ابن عبّاس را فرستاد و فرمود كه : « از ايشان بپرس كه از چه چيز انكار داريد بر ما و واهمه مدار كه من از عقب ايستاده باخبرم از تو . »

پس چون ابن عبّاس آمد و از ايشان سؤال كرد ، گفتند : از چند چيز كه اگر آن حضرت خود حاضر مىبودند ، آنها را در حضور او شمرده ، تكفير او مىكرديم .

و حضرت - صلوات اللّه عليه - در عقب ايستاده ، مكالمهء ايشان را مىشنيد .

ابن عبّاس گفت : يا امير المؤمنين ! شنيدى كلام ايشان را ، و تو خود احقّى به جواب ايشان .

پس آن حضرت پيش رفتند و گفتند : « أيها الناس ! أنا علىّ بن أبى طالب » ( يعنى : من

/ 51 B /

علىّ پسر ابى طالبم ) بگوييد آن چيزها را كه اعتقاد داريد كه موجب نقص من است ، كدام است . »

ايشان گفتند :

اوّل : اينكه ما جنگ كرديم با تو در بصره ؛ اموال ايشان را بر ما مباح كردى ، و