دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

بحث هشتم در حسن خلق آن حضرت

بحث هشتم در حسن خلق آن حضرت

بحث هشتم در حسن خلق آن حضرت

خلافى نيست ميانهء عقلا در اينكه حضرت امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - اشرف مردم عصر خود بود در خلق ؛ و به سبب نيكى خلق و خوش سلوكى با مردم ، نسبت مزاح به آن حضرت مىدادند .

روايت است كه شبى آن حضرت - صلوات اللّه عليه - گذشتند بر زن مسكينى كه او را اطفال خرد « 1 » بود و ايشان مىگريستند از گرسنگى ، و آن زن مشغول مىكرد اطفال را و بازى مىداد ، و ديگى در بار گذاشته و آب در ميان آن كرده و آتش در زير آن افروخته كه ايشان گمان كنند كه طعامى پخته خواهد شد به جهت ايشان ، شايد كه به خواب روند . پس آن سيّد حال او را دانسته ، به خانهء مطهّر خود آمدند - و قنبر با آن حضرت بود - يك جلّهء خرما و يك هميان آرد و قدرى روغن و برنج و نان بيرون آورده ، و بر دوش مبارك خود برداشته ، قصد خانهء آن زن كردند . هرچند قنبر الحاح نمود كه : « اين خدمت را به من بفرماى و بار بر دوش مبارك خود مگذار . » قبول نفرمودند . پس به در خانهء زن رسيده و اذن طلبيده ، داخل شدند ، و قدرى از برنج و روغن را در آن ديگ ريختند . چون پخته شد ، به دست مبارك خود به جهت آن اطفال كشيده ، ايشان را سير كردند ؛ و بعد از آن به چهار دست و پاى مبارك خود به دور خانه راه مىرفتند و حركات و صداها مىفرمودند كه اطفال بخندند .

چون آن حضرت - صلوات اللّه عليه - از آن خانه بيرون آمدند ، قنبر عرض كرد :

يا مولاى من ! امشب از شما چيزهاى عجيب مشاهده كردم

/ 32 B /

كه سبب بعضى

( 1 ) . س : خورد .