دُر ثمين ترجمهء كشف اليقين علامه حلى ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

[ حكمهاى عجيب على ( ع ) به سبب علم و فضل ايشان ]

بخورند . » )

عمر آن را حدّ نزد .

اين خبر به حضرت امير - صلوات اللّه عليه - رسيد . نزد عمر آمد و انكار كرد بر او به سبب ترك اقامت حدّ ، و عمر عذر گفت به آيه‌اى كه قدامه خوانده بود .

حضرت فرمود كه : « قدامه اهل اين آيه نيست . جماعتى كه ايمان آوردند و عمل صالح كردند ، حلال نمىكنند چيزى را كه خدا حرام كرده باشد . او را برگردان و طلب توبه كن از آنچه گفته . اگر توبه كند ، او را حدّ خوردن شراب بزن ،

/ 19 A /

و الّا او را بكش كه از اسلام بيرون رفته . »

عمر دانست كه غلط كرده و ندانست كه حدّ او چه قدر است . از حضرت سؤال كرد .

فرمود كه : « حدّ او هشتاد تازيانه است . زيرا كه چون شراب خورد ، مست مىشود ؛ و چون مست مىشود ، هذيان مىگويد ؛ و چون هذيان مىگويد ، افترا مىبندد ؛ و حدّ افترا هشتاد تازيانه است . »

پس عمر او را هشتاد تازيانه بزد . 84

حكم ديگر آنكه عمر طلبيد زنى را كه مردم نسبت به او حرفهاى بد مىگفتند . چون رسول عمر رفت كه او را بياورد ، آن زن ترسيد و طفل از او ساقط شد و صداى كرد و بمرد .

عمر تمامى اصحاب را جمع كرد و حكم اين واقعه را پرسيد .

همگى گفتند كه تو حاكمى و مطلب تو تأديب بوده ، بر تو حرجى نيست .

از حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - پرسيد كه : امر شما چيست يا