آيين حكمرانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

[ اسيران ]

سربهاى اسيران آزاد شدهء بدر را به كسانى از مسلمانان كه اين افراد را به اسارت درآورده بودند پرداخت .

اگر امام خون كسى از مشركان را به دليل سرسختى بسيارش و نيز آزار فراوانى كه متوجه مسلمانان ساخته هدر اعلام كرده باشد و سپس همان كس به اسارت مسلمانان درآيد براى امام جايز است بر او منت نهد و او را آزاد كند .

پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در سال فتح مكه فرموده بود شش تن را به قتل برسانند ، هرچند به پرده‌هاى كعبه درآويخته باشند :

[ 1 - ] عبد اللّه بن سعد بن ابى سرح : كاتب وحى بود و چون پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به او مىفرمود :

بنويس « غفور رحيم » ، مىنوشت : « عليم حكيم » . او بعدها مرتد شد و به قريش پيوست . وى گفته بود : من محمد را به هرسوى كه بخواهم مىچرخانم . پس اين آيه دربارهء او نازل شد كه مىفرمايد : وَ مَنْ قالَ سَأُنْزِلُ مِثْلَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ « 1 » .

[ 2 - ] عبد اللّه بن خطل : دو كنيز داشت كه در ترانه‌هاى خود پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله را ناسزا مىگفتند .

[ 3 - ] حويرث بن نفيل : پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله را آزار مىداد .

[ 4 - ] مقيس بن حبابه : يكى از انصار يكى از برادران او را كشته بود . او نيز ديه وى را دريافت كرده ، اما پس از چندى قاتل را غافلگير ساخته و كشته و سپس از دين برگشته و به مكه بازگشته بود . او در آن‌جا شعرى بدين مضمون بر زبان راند :

اين‌كه او در آن بيابان بر زمين افتاد و جامه‌اش به خون آن حيله‌گر رنگين گشت دل را تسلّى بخشيد .

پيش از كشتن او اندوه دل را مىفشرد و از اين‌كه با بستر همدم شوم بازمىداشت .

به غلبه از او انتقام ستاندم و ديه او را بر دوش كسان بنى نجار ، آن ساكنان قلعه فارع نهادم .

و انتقام خويش گرفتم و آسوده در بستر آرميدم و خود نخستين كسى بودم كه از اسلام برگشتم « 2 » .

( 1 ) . انعام / 93 : و كسىكه گفت : مانند آنچه خداوند فرو فرستاد نازل خواهم كرد . ( 2 ) . ابياتى است از بحر طويل : شفى النفس ان قد بات بالقاع مسندا * يضرج ثوبيه دماء الاخادع و كانت هموم النفس من قبل قتله * تلم فتخفى عن وطاء المضاجع