اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٩٦
2 - 3 - 2 - 1 - 3 - 5 توصيف ميدان كارزار
و لهُ الطرفُ حيثُ سارَ أنيسٌ * و لهُ السيفُ حيثُ باتَ ضجيعُ
فتلقّى الجُموعَ فرداً و لكن * مهرُها الموتُ و الخِضابُ النجيعُ
( همان : 87 )
شمشيرش آنقدر بر سرها فرود آمد تا كند شد ، امّا قبضه شمشير هم چنان در دست تواناى او استوار ماند .
گويا شمشير ، برادر وفادار او بود كه تا قطعه قطعه نشد از يارى او در جنگ دست نكشيد .
و او اسب نجيبى دارد كه انيسش گشته و شمشيرى دارد كه به عنوان هم خوابه بيتوته مىكند .
به تنهايى با جمع برخورد مىكند ( جان‌ها را به نكاح شمشير در مىآورد ) ولى مهريه‌ى آن‌ها مرگ و در خون ( سرخ ) خود آغشته شدن است .
2 - 3 - 2 - 1 - 3 - 5 توصيف ميدان كارزار
2 - 3 - 2 - 1 - 3 - 5 توصيف ميدان كارزار
ما أظلمت بالنقعِ غاسقةُ الوَغى * إلّا تلهَّبَ سيفُه فأَضاءَها
( حلّى ، 1404 : 53 )
تَقدِمُها مِن نقعِها غُبرةٌ * تُطبِّقُ المشرقَ و المغربَا
( همان : 63 )
حيثُ النَهارُ مِن القَتام دُجِنَّةٌ * و دُجَى القَتامِ مِن السيوفِ نَهارٌ
( همان : 83 )
جلَل الافقَ منهُ عارضُ نقعٍ * مِن سَنا البيضِ فيهِ برقٌ لَموعُ
فلَشمسُ النَهارِ فيهِ مُغيبٌ * و لَشمسُ الحديدِ فيهِ طلوعُ
( همان : 86 )
ساحت ميدان جنگ با گرد و غبار تاريك نشد مگر آنكه برافروختگى شمشير او ، تاريكى