اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 5 اصحاب

جزاى عمل خويش رساند .

هتكَ الطُغاةُ على بَناتِ محمدٍ * حُجِبَ النبوَّةُ خدرَها و خباءها

فتنازعت أحشاءَها حُرقُ الجَوى * و تجاذبت أيدِى العدُوِّ رداءها

عجباً لِحِلمِ اللهِ و هى بعينهِ * برزت تُطيلُ عويلَها و بكاءَها

ما كانَ أوجَعَها لِمُهجةِ أحمدٍ * و أمضَّ فى كبَدِ البَتولةِ داءَها

( حلّى ، 1404 : 54 )

أللهُ أكبر آلُ اللهِ مَشربُهُم * بينَ الوَرى بِذعافِ المَوتِ قد مُزجا

( همان : 66 )

ستمگران و طاغيان خيمه و چادر نبوت فرزندان حضرت محمد ( ص ) را دريدند .

سوزش عشق درونشان را به نزاع كشاند در حالى كه دستان دشمن لباسشان را به اين سو و آن سو مىكشيد .

از صبر خداوند تعجب مىكنم در حالى كه در مقابل چشم خدا ، آنان طولانى شدن داد و فرياد و گريه و شيون خود را نشان مىدادند .

چقدر غم و غصه ، قلب پيامبر را به درد آورده است و چقدر دردش جگر حضرت فاطمه را آتش زده است .

الله اكبر از آل خداوند ( اهل بيت ) كه در بين مردم نوشيدنىشان با زهر مرگ آميخته شده است .

2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 5 اصحاب

بخش ديگرى از حماسه آفرينان كربلا ، اصحاب و ياران وفادار حسين بن على ( ع ) هستند . هفتاد و دو مجاهد پاك باخته كه با حضور در كنار مقتداى خويش ، پيروزى واقعى حق بر باطل را رقم زدند ، اين حضور از نگاه شاعران به دور نمانده است .

اگر چه ياران امام حسين ( ع ) متشكل از افراد مختلف با مشخصات مختلف هستند اما