اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 2 حضرت على اصغر ( ع )

چهره‌شان پريد .

هيچ گاه در پايان جنگ ديده نشده است كسى كه كشته شده ، شجاعان را بترساند .

2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 11 بردبارى

سيد حيدر در اينجا يكى ديگر از فضايل امام حسين ( ع ) را بر مى شمرد و به صبر و بردبارى او در مقابل دشمن كفر و جهل و به مقاومت و پايدارى توأم با صبر و بردبارى او در مقابل ظلم و ستم آنها و شهادت او كه صبورانه به اين مقام رسيد ، اشاره دارد . از اين ابيات مىتوان دريافت كه قيام حسين ، يك قيام حساب شده و با برنامه بوده ، چرا كه پشتوانه آن صبر و بردبارى حضرت در مقابل جاهلان و تلاش بىدريغ ايشان در راه هدايت قوم جاهل بود لكن پرده جهل و نفاق دل اين ظالمان را پوشانده بود و جهل و دنيا پرستى چنان بر آنها غلبه كرده بود كه دست به خون كسى آلودند كه پاره تن پيامبر بود . شاعر در اينجا نهايت صبر و مقاومت را براى امام حسين ( ع ) متصور مىشود و وجودش را از جنس صبر مىداند :

لهُ اللهُ مفطوراً من الصبرِ قلبُه * و لو كانَ من صمِّ الصفا لَتفطَّرا

( همان : 80 )

خداى من ، گويى دل او يكپارچه شكيبايى بود كه اگر سنگ هم در برابر اين مصائب قرار مىگرفت ، مىتركيد .

نعى شاكراً نالَ الشهادةَ صابراً * و قد يجتبى شهدُ العواقبِ بالصبرِ

( همان : 81 )

( جبرئيل ) خبر مرگ انسان شاكرى را داد كه صبورانه به مقام شهادت رسيد و به تحقيق شيرينى عاقبت با صبر حاصل مىشود .

2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 2 حضرت على اصغر ( ع )

امام حسين ( ع ) در عصر عاشورا وقتى همه يارانش شهيد شدند ، پيش از اينكه به ميدان برود فرزندش على اصغر را در آغوش مىگيرد ، در اين هنگام تيرى از جانب دشمن ، گلوى طفل شش ماهه را مىشكافد ، امام حسين ( ع ) دست خود را از خون نوزاد پر مىكند و به آسمان