اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 10 شجاعت

براى جنگ سخن مىراند و شمشير برّان او را مهر و نشانى بر پيشانى كافر مىزند و اينچنين صفت ظلم ستيزى ايشان را به تصوير مىكشد :

سطا و هو أحمى مَن يصونُ كريمة * و أشجعُ مَن يقتادُ لِلحَربِ عسكَرا

فَرافَدهُ فى حومةِ الضَربِ مُرهَفٌ * على قلّةِ الأنصارِ فيه تكثّرا

نعى للهُدى النصرَ الإلهى و الذى * لِمُرهفِه وسمٌ عَلى جبهةِ الكفرِ

( همان : 81 )

بدون ترس به جلو تاخت در حالى كه او محافظترين كسى است كه زن كريمه را نگهدارى مىكند و شجاع ترين كسى است كه لشكر را براى جنگ هدايت مىكند .

يارى دهنده او در بحبوبه‌ى جنگ ، شمشير تيزى است كه با وجود كمى ياران انگار زياد بودند .

خبر مرگ نصرت الهى و خبر مرگ كسى كه شمشير تيزش مُهرى بر پيشانى كافر بود را به هدايت داد .

و أشُمُّ قد مسحَ النُّجومُ لواؤَهَا * فكأنَّ مِن عَذباتِهِ جوزاءها

( حلّى ، 53 : 1404 )

اين بيت كنايه از شجاعت و قامت بلند امام و شأن والاى ايشان است .

نعى مَن يضيفُ الطيرَ و الوحشَ سيفُه * و جَيشُ الموتِ تحتَ رايتِه يسرى

( همان : 81 )

مصرع اول بيت فوق كنايه از شجاعت است چرا كه هر جا مىرفت از خودش آنقدر كشته به جا مىگذاشت كه پرندگان از آن مىخوردند و با جسد از خود پذيرايى مىكردند .

و حس مىكنم كه پرچمش ستارگان را پاك مىكند : انگار برج جوزاء ازخس و خاشاك اوست .

( جبرئيل ) خبر مرگ كسى را داد كه پرندگان و وحوش مهمان كشته‌هاى شمشير او