اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٦٠

2 - 1 - 1 - 2 - 1 ذكر نام أحمد

بعثةٌ أعلنَ ( جبريلُ ) بها * قبلَ ذا ، فى الملأِ الأعلى النداءَ ا

قائلًا : قد بُعثَ النورُ ا لذى * ليسَ يخشى أبدَ ا لدهر انطفاءَ ا

( همان : 29 )

آن بشارت بعثتى است كه جبرئيل قبلًا در ملأ اعلى ندايش را سر داده بود .

در حالى كه مىگفت : نورى برانگيخته شده است ، كه در طول روزگاران ترسى از خاموش شدن آن نمىرود .

در اين ابيات شاعر ، بشارت خود را بعثت حضرت ختمى مرتبت مىداند كه اين بشارت در تمام زمين و آسمان طنين افكن شده است و عظمت اين روز ، از آنجائيست كه جبرئيل قبل از اينكه در زمين ندا دهد ، در ملأ أعلى ندا داده بود . اين نكته قابل ذكر است كه ، بعثت حضرت محمد ( ص ) به صورت ناگهانى اتفاق نيفتاده است ، بلكه بدون ترديد ايشان از آغاز زندگى مورد توجه و عنايات ويژه خداوند بوده است و هنگامى كه سن مبارك ايشان به چهل رسيد ، مأموريت خويش را براى دعوت مردم به اسلام آغاز كرد ( عسكرى ، 1385 : 139 ) . همچنانكه امام على ( ع ) فرمودند :

« لقد قَرَن اللهُ به مِن لدن أن كانَ فطيماً أعظم ملكٍ من ملائكتِه يسلكُ به طريقَ المكارمَ و محاسنَ أخلاقِ العالم ليلَه و نهارَه « 1 » » "

از همان لحظه‌اى كه پيامبر ( ص ) را از شير گرفتند ، خداوند بزرگترين فرشته خود ( جبرئيل ) را مأمور تربيت پيامبر كرد تا شب و روز ، او را به راه‌هاى بزرگوارى و راستى و اخلاق نيكو راهنمايى كند .

2 - 1 - 1 - 2 مضامين اخلاقى - اجتماعى

سيد حيدر ، علاوه بر ذكر رويدادهاى تاريخى ، به بررسى مضامين اخلاقى و اجتماعى پيامبر و فضايل و صفات ايشان نيز پرداخته است :

2 - 1 - 1 - 2 - 1 ذكر نام أحمد

واژه احمد در قرآن كريم فقط يك بار و به صورت يكى از نام‌هاى پيامبر ( ص ) به كار رفته است : « وَ إِذْ قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَنِي إِسْرائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ

( 1 ) نهج البلاغه ، ترجمه شيروانى ، 1383 ، خطبه 192