اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١

4 - 1 - 11 - 1 - 2 غيبت حضرت مهدى ( عج )

شهريار قصيده مستقلى با عنوان « ميلاد نيمه شعبان » درباره امام زمان ( عج ) در شب ولادت حضرت سروده است . شاعر ولادت حضرت را به دريايى عظيم تشبيه مىكند كه با كشتى نوح و با طوفان او همراه است . وى ظهور حضرت را انفجار نور مىداند كه به يمن وجود او همه جا پر از نور و درخشندگى شده است :

چه دريايى است ميلاد عظيم نيمه‌ى شعبان * كه هم با كشتى نوح است و هم با ورطهء طوفان

كجا ميلاد مهدى انفجار كوره‌ى خورشيد * كه از يك سو همه نور است و ديگر سو همه نيران

( شهريار ، 1387 ، ج 1180 : 2 )

وى در جايى ديگر از ديوانش ، ميلاد حضرت را ، روز ميلاد منجى بشريت و عيد مستضعفان عالم مىداند و صالحان را وارثان زمين مىداند كه با ظهور حضرت مهدى ( عج ) ، اين امر محقق خواهد شد :

روز ميلاد مهدى موعود * عيد مستضعفان عالم ، بود

با چنين روزى اين لقب ، آرى * بود از اوّل مقدّر و معهود

روز ميلاد منجى بشر است * وَه چه خوش مولد و چه خوش مولود

صالحان وارثند و اين وعده است * عابدان را بلاغى از معبود

( همان : 1160 - 1158 )

4 - 1 - 11 - 1 - 2 غيبت حضرت مهدى ( عج )

سيد حيدر در ابيات زير از غيبت حضرت و سراى غيبت ايشان ( ناحيه‌ى مقدسه ) سخن مىگويد و آنجا را محل نزول رحمت خداوند مىداند و حضرت را دعوت كننده‌ى به حق مىداند كه اگر چه بر اساس حكمت خداوندى از ديدگان پنهان گشته ، اما به واسطه اين غيبت ، خداوند از طريق فرشتگانش الطاف خود را صبح و شام فرو مىريزد و اينچنين نيست كه ايشان از احوال شيعيان خويش بىخبر باشند . اين ابيات مىتواند تأثير گرفته از سخنان