اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٠
4 - 1 - 11 - 1 - 1 ولادت حضرت مهدى
از مسئله بشريت ، از شكايت انسان از ظلم و استبداد سخن مىراند اما شوق به طلوع فجر آزادى ، او را بيدار نگه مىدارد .
4 - 1 - 11 - 1 وجوه اشتراك
4 - 1 - 11 - 1 وجوه اشتراك
از جمله موضوعات مشترك بين دو شاعر پرداختن به مسئله ولادت و انتظار فرج است كه در اينجا به بررسى نوع نگاه دو شاعر به اين مسائل مىپردازيم :
4 - 1 - 11 - 1 - 1 ولادت حضرت مهدى
4 - 1 - 11 - 1 - 1 ولادت حضرت مهدى
هر دو شاعر با بهره گرفتن از تصاوير ادبى چون استعاره و تشبيه ، شادى و سرور خود را از ميلاد مهدى ( ع ) به نمايش گذاشتند . سيد حيدر از شادى جهان و هستى گفته است و شهريار علاوه بر اينكه ولادت ايشان را به درياى عظيم و انفجار نور تشبيه كرده ، نگاهش را وسيع‌تر كرده و ميلاد او را عيد مستضعفان عالم دانسته و ايشان را « بقية الله فى أالارض » و منجى بشريت دانسته است .
ولادت امام زمان بشارتى است كه بهترين شادىها را براى انسان به ارمغان مىآورد . سيد حيدر در اينجا ولادت ايشان را نور و روشنايى براى جهان هستى قرار مىدهد و روزگار را پس از تلخى و ظلمتى كه آن را فرا گرفته بود ، نور و شادمانى و جوانى در بر مىگيرد . وى با آوردن استعاره مكنيه در « أيدى المسرة » اين شادى و سرور را به زيبايى ترسيم كرده است :
سَعدت بِمولدِه المُباركِ ليلةٌ * حدر الصباحُ عن السرورِ نِقابَها
و زَهت بهِ الدنيا صبيحةَ طرَّزت * أيدِى المسرَّةِ بالهَنا أثوابَها
رجعت الى عصرِ الشبيبةِ غضَّةً * مِن بعدِ ما طَوَت السنينُ شُبابَها
( حلّى ، 1404 : 33 )
با ميلاد مباركش شبى كه صبح ، نقابش را از شدت شادى برداشت باسعادت شد .
و دنيا صبحگاهان بخاطر آن نورانى شد و دستان شادى لباس‌ها را با تهنيت پر نقش و نگار كرد .
دنيا به شادى دوران جوانى بازگشت بعد از اينكه سال‌هاى جوانى تمام شده بود .