اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٢٤١
4 - 1 - 4 - 1 - 9 غارت شدن پيكر حسين ( ع )
با خاندان نبوت كردند . در بيت دوم ، شاعر مردان كربلا را در شجاعت و دلاورى به " شير " تشبيه كرده است . جاى ذكر اين نكته ضرورى است كه در اشعار عاشورايى اغلب تشابيه حسى هستند تا دريافت و درك آن براى مخاطب محسوس باشد و با موضوع ، ارتباطى نزديك برقرار كند :
هذا و كَم من حرمةٍ * هَتكَت لَهنَّ بلا جُناح
( حلّى ، 1404 : 69 )
و كَم هتكوا منكُم خباءً لحُرّةٍ * عناداً و دقّوا منكُم عُنُقَ أصيَد
( همان : 72 )
چقدر هتك حرمت‌هايى در حق آنان شد بدون اينكه گناهى مرتكب شده باشند .
چقدر خيمه‌ى زنان آزاده شما را از روى لجبازى و عناد دريدند و گردن شيرهاى شما را شكستند ( زنان را هتك حرمت كرده و خيمه‌هايشان را آتش زدند و مردان را كشتند )
شهريار نيز با رويكردى عاطفى ، به آتش گرفتن خيمه‌هاى اسيران كربلا و زنان و كودكان بىسرپرست مىپردازد و با تشبيه طفلان امام حسين به آهوان حرم كه بعد از آتش گرفتن خيمه‌هاىشان در دشت و هامون پراكنده شدند ، مخاطب را در غم و اندوه خويش شريك كرده و احساسات و عواطف او را برمىانگيزد :
به عصر فردا آتش زدندشان به خيام * چنان كه شعله‌ى آتش به چرخ وارون شد
به خيمه‌هاى امامت چنان زدند آتش * كه آهوان حرم سر به دشت و هامون شد
( خشكنابى ، 108 : 1379 )
4 - 1 - 4 - 1 - 9 غارت شدن پيكر حسين ( ع )
4 - 1 - 4 - 1 - 9 غارت شدن پيكر حسين ( ع )
سپاه ابن سعد ، زشت ترين گناهان و فجيع ترين جنايات را مرتكب شدند ، با سنگدلى به سوى جسد امام بزرگ ، شتافتند و به غارت كردن جنگ افزار و جامه هاى او پرداختند . زشتكارى آن جفاكاران ، گسترش يافت . ابن سعد بر آن شد تا دستورهاى سرورش ، فرزند