اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٥

4 - 1 - 4 - 1 - 7 - 1 اندوه كاينات

و تَجاوبت فوقَ السما * غرُّ الملائكِ بالنياح

جزعاً ليومٍ فيهِ قَد * غلبَ الفِسادُ على الصَلاح

( حلّى ، 1404 : 68 )

لا أبيضَّ يومٌ بعدَ يومِكَ إنَّه * ثَكِلَت سَماءُ الدِّينِ فيهِ ذُكاءُها

يومٌ علَى الدنيا أطلَّ بروعةٍ * مُلأَت صُراخاً أرضُها و سماءُها

و استكَّ مَسمعُ خافِقيها مُذ بها * هَتف النعىُّ مُطبِّقاً أرجاءها

( همان : 51 )

و رقى إلى أعلا الجَنانِ * مَعارجِ الشَرفِ الصُراح

( همان : 69 )

( روز شهادت ) در بالاى آسمان ملائك نورانى با نوحه و سر و صدا با هم گفتگو مىكردند و پاسخ يكديگر را مىدادند .

به خاطر روزى كه در آن فساد بر درستى غلبه پيدا كرده ، جزع و ناله مىكردند .

هيچ روزى بعد از روز تو روشن مباد زيرا در آن روز خورشيد آسمان دين عزادار شد ( خورشيد درخشان آسمان دين داغدار است و هستى تيره و تار گشته و بخاطر اين روز سخت ، اندوه و غم بر دنيا چيره گشته است ) .

روزى كه سايه‌ى ترس و وحشت را بر دنيا فرو افكند و آسمان و زمين از فرياد پر شد .

از زمانى كه آورنده خبر مرگ ، فرياد زد و خبر همه جا را فرا گرفت ، گوش مشرقيان و مغربيان كر شد .

و ( اين خبر ) تا بالاترين درجه بهشت يعنى پله‌هاى بزرگوارى و مجد خالص و ناب پيش رفت .

شهريار نيز در قطعه « تضمين » ، صحنه‌اى را به تصوير مىكشد كه در آن پيراهن خونين حسين ، دست مادرش زهراست و قيامت از ديدن اين صحنه به غوغا در آمده و دگرگون شده