اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٢

4 - 1 - 4 - 1 - 6 توسل

كرده است . او شرايط جامعه خودش را همانند شرايط جامعه زمانه امام حسين مىداند و مىگويد كه در هر دو زمان ظلم و استبداد بيداد كرده است . او در ضمن اين قصيده با آوردن استفهام انكارى عمق ايمان و اميد خود را نسبت به دستگيرى اهل بيت و استمداد از ايشان اعلام مىدارد :

اذا لم أعوِّد منكَ غيرَالتفضّلِ * فهَل كيفَ لاأرجُوكَ فى كلِّ معضلٍ

وأنّكَ بعدَ اللهِ لاالمُرتَجَى الذى * عليهِ إتكالى بل عليهِ مُعوّلى

و مُذ سدَّ ابوابَ الرجا دونَ مَقصدى * قَرعتُ بعَتبى مِنكَ بابَ التفَضّلِ

و تسلِمُنى للدهرِ بعدَ تيقُّنى * بأنكَ مهما راعَنى الدهرُ مَعقَلى

ماأحدٌ إلّا و يقبُرُ ميِّتاً * وها أنَا ذا حىٌّ قُبرتُ بمنزلى

على أنَّ هذا الدهرَ طبقَ سيفُه * الجوارحَ منِّى مفصَلًا بعد مفصلٍ

( حلى ، 47 : 1404 )

زمانيكه به غير از احسان و نيكى تو عادت نكردم پس چگونه در مقابل هر معضل و مشكلى ، به تو اميد نداشته باشم ؟ !

بعد از خداوند ، جز تو هيچ محل اميدى نيست كه به او تكيه كرده و پناه ببرم .

زمانيكه روزگار درهاى اميد را در برابر آرزو و مقصد من ببندد ، درِ فضل و كرم تو را مىكوبم .

( آيا ) مرا تسليم روزگار مىكنى بعد از يقين من به اينكه هر گاه روزگار مرا به وحشت اندازد ، پناهگاه من تو هستى .

انسان را بهنگام مرگ ، در قبر مىگذارند ، اما من با آنكه زنده هستم در خانه‌ام دفن شده‌ام .

چرا كه شمشير روزگار اعضاى بدنم را تكه‌تكه كرده و روى هم گذاشته است .

شاعر در ابيات فوق ، به رثاى خود پرداخته ، در حالى كه در منزلگه خويش زنده به گور گشته و شدت غم و اندوهى كه بر دوشش سنگينى مىكند ، دليل بر رثاى خويش است ، اما در برابر