اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ٢١٧

4 - 1 - 3 - 2 - 2 مهدى ( عج ) ؛ فرزند على ( ع ) ؛ منجى بشريت

گو ببيند زينب اين غوغاى خونخواه بسيج * تا علمدارش گشايد بال شاهين علم

مىدهد فرمان حسينت كو بُود شاه بسيج * اشك و خون مىبارد از آفاق آذربايجان

خود به مژگان رفته آذربايجان راه بسيج * مىزدايد دود آه خيمه‌هاى سوخته

خيمه و خرگاه زد در كربلا آه بسيج * كوردل بودند اهل كوفه و بيعت شكن

قوم سلمان است اين قوم دل آگاه بسيج * غرّش اى شير خدا بَبر و پلنگ خفته را

تا شود صداميان خرگوش و روباه بسيج * لشكر اسلام شد چون سيل و طوفان در خروش

كفر اگر خود كوه باشد مىشود كاه بسيج * روز كين و انتقام است از گروه حرمله

چند باشد داغ اصغر زجر جانكاه بسيج * كربلا تشنه است و بر سقّاى خود چشم انتظار

طلعت ماه بنىهاشم بُود ماه بسيج

( شهريار ، 1387 ، ج 1176 : 2 )