اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

3 - 3 - 1 - 3 - 13 ولايت

عظمت و بزرگى اوست . همچنين جمال بر لطف و رضايت نيكويى حضرت پروردگار دلالت دارد و حاكى از مهربانى و رحمت اوست ( سبكدل ، 49 : 1392 )

اى جلوه‌ى جمال و جلال خدا ، على * وز هر چه جز خدا به جلالت جدا ، على

در تو جمالى ازابديت نموده‌اند * اى آبگينه‌ى ابديت نما ، على

( خشكنابى ، 74 : 1379 )

رفتار امام على عليه السلام ، آيينه‌ى تمام نماى صفات الهى است ، به گونه‌اى كه برخى در اين مقوله ، قدم به وادى افراط نهاده و حضرت را به مقام ربوبيت رسانيده‌اند ، اما شهريار در اين غزل از اين عقيده برائت جسته و گفته است كه حضرت به جز خداوند ، از هر كس و چيز ديگرى در جلال سرآمد است .

3 - 3 - 1 - 3 - 12 مظهر العجايب

سوره انسان كه به نام‌هاى « دهر » و « هل أتى » نيز شهرت دارد ، يكى از مشهورترين آيات در شأن اهل بيت پيامبر است . شهريار در بيت زير با تأثير پذيرى از اين سوره ، به فضيلت حضرت ، كه قرآن نيز بدان معترف است ، مىپردازد و او را مظهر العجايب و اعجوبه خلقت هستى مىداند :

با انبيا به سرّ و عَلَن نصرتت قضاست * يا مظهر العجائب يا مرتضى على

فياض در فضيلت تو گفته « هَل أتى » * لولاك در فتوت تو « لافتى » على

( همان )

3 - 3 - 1 - 3 - 13 ولايت

شهريار ، در منظومه صبر و ظفر ، با الهام از آيات قرآنى « وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها ، وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها « 1 » » ، بر ولايت و جانشينى بر حق حضرت على ( ع ) تأكيد مىكند :

غير ولايت ، چه جانشين نبوت ؟ * تالى و الشّمس بين كه و القمر آيد

( 1 ) سوره شمس ، آيه 2 و 1