اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — الصفحة ١١٠

2 - 6 - 3 - 4 مجد و شرف آيين خداوند

( همان : 67 )

مولا جان كمك ! ! ما را درياب و به فريادمان برس چرا كه هيچ كس جز تو به فرياد ناله كنندگان نمىرسد .

و حوادث روزگار ما را مىترساند و به تحقيق ما به جاه و مقام درخشان نيكان تو پناه مىبريم .

2 - 6 - 3 - 3 رحمت خداوندى

سيد حيدر در اينجا ، به طور غير مستقيم تلاقى نبوت و امامت را به تصوير مىكشد و اينكه امامت در امتداد نبوت است ، شاعر به تبع اينكه نبى خدا رحمتى براى عالميان بود ، امام را نيز رحمتى از جانب خداوند مىبيند و اين چنين مىسرايد :

غضبَ الإلهُ و انت رَحمتُه * يا رَحمةَ اللهِ اسبَقى غضبَه

( حلّى ، 1404 : 31 )

يدٌ لَم تَزل رحمةً لِلعِبادِ * كذلكَ أنشأها الفاطرُ

( همان : 42 )

هو نعمةٌ للهِ ليسَ لها * مَن بالوجودِ يقومُ بالشُكرِ

( همان : 45 )

خداوند خشمگين شد در حالى كه تو رحمت او هستى ، اى رحمت الهى از غضب خداوند سبقت بگير و جلوى خشمش را بگير . اين بيت تأثير پذيرفته از بند بيستم دعاى پر فيض جوشن كبير است : " يا مَن سَبقت رحمتُهَ غضبَه "

او دستى است كه همواره رحمتى براى بندگان مىباشد اين چنين خداوند دست را پرورش داده است .

او نعمت خداوند است كه كسى ياراى بجا آوردن شكر آن را ندارد .

2 - 6 - 3 - 4 مجد و شرف آيين خداوند

سيد حيدر ميلاد حضرت مهدى ( عج ) را زنده شدن دوباره دين و آيين خداوند مىداند و