عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — الصفحة ٧١
18 : حسين نجف تبريزى نجفى
امامت مسجد هندى نجف اشرف را بر عهده داشت و با اينكه نماز او طول مىكشيد ، همگان براى شركت در جماعت او بر يكديگر پيشى مىگرفتند . داستان‌هاى فراوانى از اخلاق و كرامات وى در كتب معتبر تراجم مضبوط است و به جهت پرهيز از پرگويى در مىگذريم . شعر عربى را نيكو مىسرود و همه‌ى سروده‌هايش در مدح اهل بيت ( عليهم السلام ) است .
شب جمعه ، دومين روز ماه محرم الحرام 1251 ق ( حَلَّت حُسَينُ جنَّاتَ النَّعِيم ) بدرود حيات گفت و پيكرش در نخستين اتاق از سمت چپ ورودى « باب القبله » ى صحن حرم علوى ( ع ) كه امروزه به « مقبره‌ى آل نجف » شهرت دارد ، مدفون گشت . بسيارى از فقيه شاعران نجف اشرف به مناسبت درگذشت وى ، در ضمن اشعارى او را رثا گفتند .
شيخ محمد طه نجف از نوادگان شيخ حسين نجف بود و به درخواست ريحان اللّه دارابى بروجردى رساله‌اى در احوال جد بزرگش در سال 1305 ق به رشته‌ى تحرير درآورد .
نمونه سروده
قصيده‌ى بلند تائية در مدح پيامبر اكرم و اهل بيت ( عليهم السلام ) :
بأكرم خلق اللّه رب الشريعة * بدئت بمدحي إذ به بدئ فطرتي
محمد المبعوث للناس رحمة * وعترته الأطهار خير البرية
فهم علة الإيجاد واللّه موجد * بهم قال للأشياء كوني فكانت
سماها وأرضوها و ما بثّ فيهما * وهم مبدء للخلق في كل نشئة
مودتهم فرض من اللّه منزل * ونصّ كتاب اللّه أوضح حجة
ومدحهم فرضٌ على من أحبّهم * وإلّا فما برهان دعوى المحبة
وليس كفرض الحج في العمر مرّةً * بل الفرض مهما استطعت أىّ استطاعة