عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

8 : ابو المكارم حسينى زنجانى

كذا حالنا ليلًا وليلًا وثالثاً * وليلين والليل المودع سادس

* * * از ملمعات اوست :

قد أتانا الحبيب بالبشرى * حوله عصبة من الأتراب

گفت برخيز هين كه شد پيدا * آنكه دل داشتى برش در تاب

قلتُ دع عنك من رطانتنا * وأبشرنّي بلهجة الأعراب

چو نشنيد اين سخن به خنده مرا * داد پاسخ بتازىام بىتاب

قم فبشر فإنّنا جئناك * للبشارات معشر الأحباب

ديدم آن دوستان همه خندان * چون گلان بوستان نموده خضاب

فأحاطوا عليّ من وجد * وأشاروا إلي بالإعجاب

همه دامن كشان ديباپوش * همه شيرين رخ و همه شاداب

ثمّ صبّوا عليّ من حولي * من قوارير قطرها جلاب

ريخت بر سر مرا و تن نيكو * شستم برشگفتم از آن آب

شبّ قلبي كزهرة آلاس * ماس جسمي كساقة اللبلاب

رفت اندوه دل ز من يكسر * جستم از بهر شرده‌اش بشتاب

فسقاني بجرعة من كأس * بدلتني بصحو ذي الألباب

ديده‌ام برگشود و جان ديدم * روزگارى گذشته بود خراب

فتغنّوا بأنّ هذا هو * مغسل بارد وفيه شراب

آنچه پوشيده بود شد پيدا * جلوه‌گر آمد و دريد حجاب

إنّ هذا عطاؤنا فأمنن * أو تمسّك لها به غير حساب

آفرين‌ها بر شگفت نويد * مرحباً بر چنين ستوده جواب