عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٧

95 : هاتف اصفهانى

پير در صدر و مىكشان گردش * پاره‌اى مست و پاره‌اى مدهوش

سينه بىكينه و درون صافى * دل پر از گفتگو و لب خاموش

همه را از عنايت ازلى * چشم حق‌بين و گوش راز نيوش

سخن اين به آن هنيئالك * پاسخ آن به اين كه بادت نوش

گوش بر چنگ و چشم بر ساغر * آرزوى دو كون در آغوش

به ادب پيش رفتم و گفتم : * اى تو را دل قرارگاه سروش

عاشقم دردمند و حاجتمند * درد من بنگر و به درمان كوش

پير خندان به طنز با من گفت : * اى تو را پير عقل حلقه به گوش

تو كجا ما كجا كه از شرمت * دختر رز نشسته برقع‌پوش

گفتمش سوخت جانم ، آبى ده * و آتش من فرونشان از جوش

دوش مىسوختم از اين آتش * آه اگر امشبم بود چون دوش

گفت خندان كه هين پياله بگير * ستدم گفت هان زياده منوش

جرعه‌اى دركشيدم و گشتم * فارغ از رنج عقل و محنت هوش

چون به هوش آمدم يكى ديدم * مابقى را همه خطوط و نقوش

ناگهان در صوامع ملكوت * اين حديثم سروش گفت به گوش

كه يكى هست و هيچ نيست جز او

وحده لا إله الاهو