عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٦

95 : هاتف اصفهانى

اى پدر پند كم ده از عشقم * كه نخواهد شد اهل اين فرزند

پند آنان دهند خلق اى كاش * كه ز عشق تو مىدهندم پند

من ره كوى عافيت دانم * چه كنم كاوفتاده‌ام به كمند

در كليسا به دلبرى ترسا * گفتم : اى جان به دام تو در بند

اى كه دارد به تار زنارت * هر سر موى من جدا پيوند

ره به وحدت نيافتن تا كى * ننگ تثليت بر يكى تا چند ؟

نام حق يگانه چون شايد * كه اب و ابن و روح قدس نهند ؟

لب شيرين گشود و با من گفت * وز شكرخند ريخت از لب قند

كه گر از سر وحدت آگاهى * تهمت كافرى به ما مپسند

در سه آيينه شاهد ازلى * پرتو از روى تابناك افگند

سه نگردد بريشم ار او را * پرنيان خوانى و حرير و پرند

ما در اين گفتگو كه از يك سو * شد ز ناقوس اين ترانه بلند

كه يكى هست و هيچ نيست جز او

وحده لا إله الاهو

دوش رفتم به كوى باده فروش * ز آتش عشق دل به جوش و خروش

مجلسى نغز ديدم و روشن * مير آن بزم پير باده فروش

چاكران ايستاده صف در صف * باده خوران نشسته دوش بدوش