عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٧

77 : محمد على صفوت

چون از ديار غم نتوان پا برون نهاد * ديگر چه سود از سفر بحر و بر مرا

بيگانه كى ز حال دلم پرسشى كند * جايى كه آن يگانه كند دربدر مرا

من داده‌ام به نيم نگاهش ز دست ، دل * افكندى او چو اشك بصر از نظر مرا

آن را كه خواستم به درآرد ز پاى خار * خارى نكند و زد به جگر نيش‌تر مرا

اى چرخ ظلم پيشه ز نخل محبتم * دادى هميشه جور و جفا برگ و بر مرا

از همگنان نبوده كس از من نبرده سود * اين هم نشد كه او نرساند ضرر مرا

از خويش و آشنا و پسر در خدنگ جور * هرگز نديدم آنكه نگردد سپر مرا

كو محرمى كه بشمرم آن دردها كه هست * اندر درون سينه برون از شمر مرا

زين خاكدان كهنه بسى غصه‌هاى تو * گاهى ز خاور آيد و گه باختر مرا