عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — الصفحة ١٩٠
53 : مجتبى حاتمى لنكرانى
موسوى اصفهانى كامياب شد و به تشكيل حلقه‌ى تدريسى همت گماشت .
سپس به سامراء عزيمت نمود و در كنار تدريس و تربيت طلاب به مديريت حوزه اشتغال جست . حاتمى دوباره به نجف مهاجرت كرد و سرانجام در سال 1391 ق و در پى فشار رژيم منحوس بعث عراق ، نجف را به مقصد ايران ترك گفت . به درخواست بزرگان اصفهان در همان شهر ساكن شد و به تدريس در مدارس « صدر » و « جلاليه » مشغول شد . وى همچنين در « حسينيه‌ى عمادزاده » به سخنرانى دينى مىپرداخت .
در كنار اجتهاد فقهى ، اطلاعات ژرفى در ادب و تاريخ و لغت و شعر داشت و به دو زبان فارسى و عربى شعر مىسرود . از اخلاق نيكو بهره‌مند بود و خود را لايق امامت نمىدانست .
شب شنبه 2 شعبان 1406 ق در اصفهان بدرود حيات گفت و پيكرش پس از حمل به قم ، در صحن بزرگ حرم مطهر مدفون گشت . حسين ، شيخ عبد اللّه و زهير فرزندان او بودند .
آثار مكتوب
1 ) أوفى البيان در شرح قصيده‌ى منجيه ؛
2 ) ديوان شعر ؛
3 ) برخى مكتوبات پراكنده و نامدوّن .
منابع
احياگر حوزه نجف 1 / 294
تربت پاكان قم 3 / 1348 - 1350
گلهاى پريشان در باد 191
گنجينه دانشمندان 3 / 106 - 107