عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣

50 : فضلعلى مولوى تبريزى

درده پياله زان مى بىغش كه درد وى * بهر مس وجود چو كبريت احمر است

گشته است حال ميكده بيت الحرام ما * مستى كنونم از همه طاعات بهتر است

واعظ مكن ممانعتم از طريق عشق * كاين راه يك رهى است ز وعظ تو برتر است

تا كى به فكر جنت و كوثر به سر برى * فكر على و آل ، بهشت است و كوثر است

آن سرور خديو ولايت كه مر ورا * از هَل أَتَى به فرق همايونش افسر است

چون كاشته است تخم ولايت صفا به دل * با وى ورا چه باك ز ميزان و آذر است

* * *

زلفت چو از نسيم صبا اضطراب كرد * آغاز اضطراب دل شيخ و شاب كرد

از عشق عالمى شده آباد ، از چه رو * ياران دل بلاكش ما را خراب كرد