تفسير فاتحة الكتاب ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

تفسير فاتحة الكتاب در حديث إمام حسن عسكرى عليه السّلام

گفت : آرى ! پروردگارا !

فرمود : روبرويم بايست ! و آستين خويش بالا زن ! مانند ايستادن بندهء ذليل خوار ! مقابل سيّد جليل صاحب إختيار ! .

موسى ، چنين كرد .

آنگاه ؛ پروردگار عزّ و جلّ ما ! ندا در داد : اى أمّت محمّد !

ناگاه ، تمامشان به او جواب دادند :

« لبيّك ! اللّهمّ لبيّك ! لا شريك لك لبيّك ! إنّ الحمد و النّعمة و الملك لك لا شريك لك لبيّك ! »

و آنها در صلب پدران و رحم مادرانشان بودند

إمام فرمود : پس ؛ خداى تعالى ! إجابت آنانرا [ شعار حج ] قرار داد .

آنگاه ؛ پروردگار عزّ و جلّ ما ! ندا كرد :

اى أمّت محمّد ! يقين بدانيد ، قضا ( و قدر ) من بر شما ، چنين است كه ؛ رحمتم بر غضبم پيش افتاده است ! و گذشتم بر عقابم ! . پس ؛ حقيقة ! قبل از اينكه مرا بخوانيد ، دعاى شما را پذيرفتم ! و قبل از اينكه از من بخواهيد ، بشما عطا كردم ! از شما ، كسى كه با شهادت [ لا إله الّا اللّه وحده لا شريك له و أنّ محمّدا عبده و رسوله ] بديدار من آيد ، و حال آنكه ؛ در أقوال و گفتارش صادق ، و در أفعال و كردارش ، محق باشد ! و گواهى دهد كه ؛ علىّ بن أبيطالب ، برادر و وصىّ بعد از وى است و ولىّ او است ، - بطاعت و پيرويش ملتزم باشد ، همچون پيروى و طاعت محمّد ! - و گواهى دهد كه ؛ أوليائش [ كه برگزيدگان و أخيار و پاكان روزگارند ! ] بعجايب آيات حق ، ملبّس‌اند ! و دلائل حجج إلهىاند ! و بعد از خدا و پيامبرش ، أولياء پروردگاراند ، او را وارد بهشتم ميسازم . اگر چه ؛ گناهانش مثل كف دريا باشد ! .

فرمود : زمانيكه ؛ پيامبر ما - محمّد صلّى اللّه عليه و آله - برانگيخته شد ، خداى تعالى ! گفت :

[ اى محمّد ! و آنگاه كه أمّتت را ندا به اين كرامت داديم ، بجانب طور نبودى ! و ليكن ؛ رحمتى از پروردگار تو است ! ]

سپس ؛ خداى عزّ و جلّ ! بمحمّد صلّى اللّه عليه و آله فرمود :

بگو : الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، بر آنچه كه مرا از اين فضيلت ، به آن ، ويژگى بخشيد ! .

و بأمّتش فرمود :

و شما بگوئيد : الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، بر آنچه كه ما را از اين فضيلت ، به آن ويژگى بخشيد ! .

دربارهء « الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ »

إمام عليه السّلام فرمود :

[ رحمن ] ، همان كسى است كه ؛ به روزى بندگانش شديدا متمايل است ! و موادّ روزى خود را از آنان نبرد ، اگر چه فرمانش نبرند ! .

بأفراد باإيمان ، در كاهش بندگى و طاعتشان [ رحيم ] است . و بأفراد كافر كيش و ناسپاس ! - كه خواستار كمك و همراهىاند ، با رفق و مدارا ! به آنان - [ رحيم ] است .

أمير المؤمنين فرمود :