روضة الانوار عباسى ( در اخلاق و شيوه كشور دارى ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٣

3 . اشعار

3 . اشعار

3 . اشعار

آن مرد نيم كز عدمم بيم آيد

310

ابر و باد و مه و خورشيد و فلك دركارند

63

اجل خانهء تن بپرداختش

89

از دست زبان كه برآيد

251

از رباط تن چو بگذشتى دگر معموره نيست

104

اى خفته كه دوست نگهبان جان توست

279

بدانديش بر خرده چون دست يافت

346

برگ عيشى به گور خويش فرست

356

برگ كاهم پيش تو اى تندباد

71

بزرگانى كه مانع مىشوند ارباب حاجت را

196

به غير خشم كه در خوردش وبالى نيست

321

بنده همان به كه ز تقصير خويش

251

به حرف و صوت نتوان شكر منعم را ادا كردن

257

به محفلى كه خوشامد فسانه‌پرداز است

200

به ناخوبتر صورتى شرح داد

346

پاى طلب راهگذار از تو يافت

69

پنداشت ستمگر كه ستم با ما كرد

191

تا نكنى تو نتوانيم ما

69

ترك دنيايى نه تنها سهل از احسان مىشود

360

تمام مشكل عالم به صبر بگشايد

292

تو را كه گفت كه در باغ عيش و مسند ناز

88

تو كه از غم نديده‌اى خوارى

234

جانيست مرا به عاريت داده خداى

310

جز تو كسى كايد ازو هيچ كار

69

جوشن داوود شد قلمرو تدبير

368

جهان كار از اين گونه بسيار كرد

89

چون صورت آيينه تماشاش خوش است

549

خرسند به فرمان قضا باش كه اين تيغ

301

خفته‌اى همچو بخت ما همه شب

234

خوابت چگونه آيد از شوق آن كريم

279

دخل و خرج خويش را چون مه برابر هركه كرد

96

درخور مزد فلك كار به آدم دارد

258

دست و پايى مىتوان زد بند اگر بر دست و پاست

366

دنيا چو تو چشم باز كردى هيچ است

549

دهند اگر به تو دربسته خلد چندان نيست

302

ز انتقام حقّ ايمن نمود دشمن را

320

زاهدى را كه چشم باشد باز

316

ز رنج و راحت گيتى مرنجان دل مشو خرّم

290

سپه را كه فيروزمندى رسد

377

شاه دهلى به بخارا نرود

470

شاهى كه بر رعيّت خود مىكند ستم

802

شكر خاصّى است در اين دايره هر طايفه را

258

عدالت كن كه در عدل آنچه يك ساعت به دست آيد

196