برزونامه ( بخش كهن ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

[ گفتار در رزم برزو و دستان و رسيدن افراسياب با لشكر در آن رزمگاه ] « 4 »

اگر اين دلاور سوار آمدى * كه ما را بدين دشت كار « 1 » آمدى

به ميدان كينه گه كارزار * چو رستم ورا بنده زيبد هزار

ندانم كه فرجام اين چون بود * ز خون كه اين خاك گلگون بود

به دو گفت دستان سام سوار * كه اى پيل جنگى و شير شكار

برآساى از جنگ و هشيار باش * همه ساله با بخت بيدار باش

بگير اين « 2 » چمان بارهء ره‌نورد * برآور به پشتش ز بدخواه گرد

پياده نجويند گردان نبرد * ندانم از « 3 » آيين مردان مرد

يكى بهره داند « 4 » ز بىمايگى * دگر بهره داند « 5 » ز ديوانگى

به ديّان « 6 » دادار و روز سپيد * كه ببريده بودم ز جانت اميد

چو برزو سپه ديد كآمد برش * ز شادى به پروين برآمد سرش

ز هامون برآمد به بالاى زين * برانگيخت باره دگر ره به كين

به دستان چنين گفت جنگ آوريد * همه نام دشمن به ننگ آوريد

فرامرز و برزو و دستان سام * كشيدند شمشير كين از نيام

همى جنگ كردند تا گشت روز * پديد آمد از چرخ گيتىفروز

سياهى شب چون به پايان رسيد * سپيده « 7 » دم از كوه سر بركشيد

سپاه شب تيره بربست رخت * چو خورشيد برشد به پيروزه « 8 » تخت

دو لشكر بماندند از كارزار * يكى را نبد اسب و بازو به كار

تبيره برآمد ز هردو سپاه * شد از گرد خورشيد رخشان سياه

( 1 ) . ن ، پ ، م : يار ؛ س : باز . ( 2 ) . ك : آن ؛ متن : ن ، س ، پ ، م . ( 3 ) . ن ، س : نه اين باشد . ( 4 ) . ن : دارى ؛ م : گويد ؛ متن : ك ، س ، پ . ( 5 ) . ن : بهره‌اى هم . ( 6 ) . ن ، س : يزدان . ( 7 ) . ن ، س : سفيده ، دست‌نويس « س » در اينجا عنوان دارد : « گفتار در رزم و جنگ كردن رستم با پيلسم بار دوم » ؛ عنوان « ن » خوانده نمىشود . ( 8 ) . ن ، س : فيروزه .