برزونامه ( بخش كهن ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

[ گفتار در رزم برزو و دستان و رسيدن افراسياب با لشكر در آن رزمگاه ] « 4 »

[ بيامد بر رستم پهلوان * چنين گفت كاى گرد روشن‌روان ]

[ از آن راه توران يكى گرد خاست * كه روى زمين گشت با چرخ راست ]

[ ندانم كه از چيست آن تيره گرد ] * كه شد روز رخشان چو شب « 1 » لاجورد

دل من از آن گرد پربيم شد * تو گويى كه از غم به دو نيم شد

بترسم كه آن جادوى بدگمان * دگرباره آمد به ايران دمان « 2 »

برافكند كشتى بر آن « 3 » روى آب * بيامد برين « 4 » مرز افراسياب

بر آن برز بالا نگه كرد و گفت * كه برزو مگر گشت با خاك جفت

يكى اسب بينم بر آن پهن‌دشت * سوارش تو گويى مگر خاك گشت

وز آن پس برانگيخت باره ز جاى * همى تاخت از پيش پرده‌سراى

فرامرز را گفت برزوى شير * اگر چند شد نامدار دلير

نداند همى « 5 » ساز و آيين جنگ * نه پرخاش شير و كمين « 6 » پلنگ

تو گويى كه اين دشت شنگان ز مىست * كه بيمش ز نيرنگ بدخواه نيست

به مردى نبايد شدن در گمان * كه داند همى « 7 » گردش آسمان

كه باشد كه بر دشت روباه پير * به چاره به دام آورد شيرگير

كنون گرد با خامه « 8 » نزديك شد * جهان پيش برزوى تاريك شد

بگيرندش اكنون به سان زنان * به توران برندش به سر برزنان

چو درياى جوشان و غران چو شير * بيامد به نزديك برزو دلير

ز هامون بر آن تند بالا كشيد * درفش سپهدار توران بديد

همى تاخت از كين ز توران‌زمين * سيه كرده از سم « 9 » اسبان زمين

درفش سياه اژدها پيكرش * يكى باز زرّين فراز سرش

( 1 ) . ن : رخشنده چون . ( 2 ) . ن : دوان . ( 3 ) . ن ، س : برين . ( 4 ) . ك : مرين . ( 5 ) . س : همان ؛ ن : ندارد همان . ( 6 ) . ن : تو پرخاش جوشد به كين . ( 7 ) . ن ، س : چه داند كسى . ( 8 ) . ن ، س : خانه . ( 9 ) . ك : سيم .