برزونامه ( بخش كهن ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

[ لشكر كشيدن برزو به سوى ايران ]

به دو گفت كاى ترك شوريده « 1 » بخت * كه گريد همى بر تو بر تاج و تخت

تو را نيست جز چاره جستن به جنگ * چو روبه گريزى ز پيش پلنگ

چنين است آيين نام‌آوران * به پيكار شيران و گندآوران

تو را آمدن ايدر از بهر چيست * همانا ندانى كه اين مرد كيست

سر تو نشد سير ازين داورى * كه هر دم يكى مرد « 2 » نو آورى

سپارى مر او را به شمشير تيز * نبيند از آن پس ز تو « 3 » جز گريز

زواره چو بشنيد آواز اوى * به جنگ اندرون چاره و ساز اوى « 4 »

كه بيژن بدان سوى لشكر كشيد « 5 » * خروشان چو درياى كين « 6 » بردميد

به بيژن « 7 » چنين گفت كاى نامور * به گردان ز مردى برآورده سر

تو اين نامور بسته زين در « 8 » ببر * به نزديك گردان پيروزگر

كه تا من نمايم به افراسياب * بدين خاك تيره يكى رود آب

به بيژن سپرد آنگهى بسته را * چنان نامور مرد دل‌خسته را

وزان پس بزد دست و گرز گران * برآورد چون پتك آهنگران

در آن لشكر شاه تركان فتاد * چو آشفته دريا و چون تندباد

پراكند « 9 » از يكدگرشان چنان * كه باد خزان برگ‌هاى رزان

چو نزديكى شاه تركان رسيد * خروشى چو شير ژيان بركشيد

( 1 ) . ن : آشفته ، و پس از اين بيت افزوده است : ترا جز شبيخون دگر كار نيست * به دانش ترا مغز هشيار نيست ( 2 ) . ك : كين . ( 3 ) . ك : روز تو ؛ دست‌نويس « ن » پس از اين بيت افزوده است : چو دزدان مر او را بخواهى ربود * چنين روز و مردى نخواهى نمود ( 4 ) . ن : زواره فرو مانده بر جاى سخت * رسيدش در آن بيژن نيك‌بخت ( 5 ) . ن : به يارى وى لشكر نو رسيد . ( 6 ) . ن : دريا كفى . ( 7 ) . ك : پيران ؛ دست‌نويس « ن » در اينجا عنوان دارد امّا خوانده نمىشود . ( 8 ) . ن : زايدر . ( 9 ) . ن : پراكنده .