برزونامه ( بخش كهن ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

[ لشكر كشيدن برزو به سوى ايران ]

به آورد با او كمين « 1 » آوريد * ز اسبش به روى زمين آوريد

از « 2 » ايرانيان كس نشد كينه‌خواه * فروماند بر جاى شاه و سپاه

فرامرز جوشيد از پيش صف * همى بر لب آورد از كينه كف

به دو گفت گرگين كه اى نامدار * هماوردت آمد برآراى كار

فرامرز گفت اى گو نام‌جوى * از ايدر برو تازنان « 3 » پيش اوى

به آورد با او زمانى بگرد * به نيزه برآور به خورشيد گرد

بدان تا ببينم كه برزو به جنگ * چه سازد به كين و چه گيرد به چنگ

به دو گفت گرگين بدين كيميا * فكندى تنم در دم اژدها

اگر من بتابم ز فرمانت سر * نخوانند گردان مرا كينه‌ور

برفتم من اكنون به فرمان تو * به ديّان « 4 » دادار و پيمان تو

چو بينى كزو بر من آيد ستم * نباشى برين جاى بر بيش‌وكم

بيايى به ميدان اين جنگ‌جوى * نمانى كه آرد مرا بد به روى

كه دانم كه با او نتابم به جنگ * به آوردگه چون گشايد دو چنگ

بگفت اين و آمد به ميدان دوان * به برزو چنين گفت كاى پهلوان

چه تازى به ميدان تو را كين ز كيست * كه گردون به مرگ تو خواهد گريست

به دو گفت برزوى كاى نامدار * برآشفت با تو مگر روزگار

همانا كه از خويش سير آمدى * كه چونين « 5 » به چنگال شير آمدى

بغرّيد و چون شير نر بردميد * بزد دست و گرز گران بركشيد

ز بازو برون كرد گرگين كمان * يكى تير زد بر سر پهلوان

به افسون و نيرنگ و چاره به دشت * زمانى برآورد با او بگشت

دو لشكر نظاره بر آن هردوان * كه چون گشت « 6 » خواهد سپهر روان

( 1 ) . ن : درين دشت با او به كين . ( 2 ) . ن : ز . ( 3 ) . ن : تازيان . ( 4 ) . ن : يزدان . ( 5 ) . ن : چنين . ( 6 ) . ك : كه كشت و كه .