برزونامه ( بخش كهن ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

[ لشكر كشيدن برزو به سوى ايران ]

ببينيم تا بر چه گردد سپهر * بدين نامور تابد از مهر مهر ؟

زواره چو بشنيد آمد دوان * به نزديك گردان روشن‌روان

كه يك سر همه ساز راه آوريد * سوى بارگاه سپهبد رويد

شما با تهمتن بسيجيد راه * من ايدر بباشم به نزديك شاه

چنين گفت با من جهان‌پهلوان * نتابم ز فرمان رستم روان

ببينيم كاين لشكر جنگ‌جوى * چگونه به دشمن نمايند روى

خروشى برآمد ز ايرانيان * كه تيره شد اين بخت گندآوران

به ناله همى بانگ برداشتند * درفش و سراپرده بگذاشتند

همى گفت هريك كه اين انجمن * چنان‌اند بىتو چو بىمرد زن

نماند ز ما يك تن اكنون به جاى * كجا « 1 » چون نباشد تهمتن به پاى

نه ايران بماند نه شاه و نه پيل * ز خون دشت ايران شود رود نيل

چو مرغيم بىتو به چنگال باز * شده دست دشمن به ما بر دراز

چو رستم ز ايرانيان اين شنيد * سرشكش ز ديده به رخ برچكيد

به ايرانيان گفت رستم به درد * سرآمد مرا روزگار نبرد

چه گويم چو فردا به دشت نبرد * به ابر اندر آرد هماورد گرد

مرا جويد و من شكسته دو دست * نيارم به رخش تكاور نشست

به دندان گراز و به چنگال شير * توانند « 2 » بودن به پيكار چير « 3 »

يلان هم به بازو بيازند « 4 » چنگ * كه بىدست هرگز نجستند « 5 » جنگ

اگر دست بودى مرا كارگر * مرا ننگ بودى شدن چاره‌گر

سپهبد به آورد و من چاره‌جوى * نكردم ز گردون چنين آرزوى

به گيتى مجوى ايچ « 6 » فريادرس * به هركار ديّان « 7 » تو را يار بس

( 1 ) . ن : همى . ( 2 ) . ك : توانيد . ( 3 ) . ن : سير . ( 4 ) . ن : بيازيد و . ( 5 ) . ك : نجسته‌ست . ( 6 ) . ك : آنچ ( متن اصلاح قياسىست ) ؛ ن : مجوييد . ( 7 ) . ن : ايزد .