برزونامه ( بخش كهن ) ( فارسى ) — الصفحة ٧١

[ لشكر كشيدن برزو به سوى ايران ]

همآورد برزو منم در نبرد * به نيزه برآرم ز بدخواه گرد

ببينيم تا اين سپهر روان * ز كين كه دارد خليده روان

كه بازآيد از جنگ پيروز و شاد * به دو گفت گودرز كاين خود مباد

كه ما زنده برجا و شه جنگ‌جوى * چرا بايد اين لشكر و گفت‌وگوى

اگر شاه با وى نبرد آورد * سر سركشان زير گرد آورد

تو را دل نبايد بدين كار بست * به پرهيز از مرگ هرگز كه رست

كه من چون برآيد به چرخ آفتاب * به شمشير و زوبين از افراسياب

ز خون روى هامون چو جيحون كنم * دل و چشم او را پر از خون كنم

ز يك تن كه افزون شد اين باك نيست * سرانجام مردم جز از خاك نيست

بباشد همه بودنى بىگمان * چنين بود تا بود چرخ روان

چو خسرو ز گودرز بشنيد اين * بخنديد از آن شهريار زمين

به گودرز بر آفرين كرد و گيو * بر آن نامداران و گردان نيو

زواره چو بشنيد آمد دوان * به نزديك رستم خليده روان

ز گودرز و خسرو چو بشنيد راز * به پيش برادر همه گفت باز

كه گودرز كشواد و خسرو به هم * چه گفتند با يكدگر بيش‌وكم

تهمتن چو بشنيد يك سر سخن * بپيچيد از درد مرد كهن

به دو گفت مشنو ازين سان سخن * ره سيستان گيروتندى مكن

عمارى بياور مرا در نشان * برو با سواران گردن‌كشان

كه من بىگمانم ازين جنگ‌جوى * كه روى اندرآورد با من به روى

نماند به ايران همى برگ و بار * نه اين لشكر نامور شهريار

دريغ آن سر و تاج و شاه و سپاه * وزان نامور با گهر پيشگاه

تو بگزين يكى لشكر زابلى * زره‌دار با خنجر كابلى

كه تا من شوم سوى دستان سام * بخوانيم سيمرغ را از كنام