برزونامه ( بخش كهن ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٤

[ لشكر كشيدن برزو به سوى ايران ]

به پيران سالار فرمود پس * كه ما را درنگ اندرين كار بس

بفرماى تا ساز جنگ آورند * جهان بر بدانديش تنگ آورند

ز جنگ‌آوران لشكرى برگزين « 1 » * وز ايشان بپرداز روى زمين

چو شيران تند و پلنگ ژيان * كه يابند ايران ز « 2 » ايشان زيان

سوى ميمنه بارمان « 3 » بركشد * خود و نامداران والاخرد « 4 »

ز جنگ‌آوران ده هزار دگر * سواران جنگ‌آور نامور

سپهدار هومان ، سوار دلير * كه روبه ستاند ز چنگال شير

سوى ميسره ساز جنگ آورد * بدان دشت تا كى درنگ آورد

به قلب اندرون جاى خود را بساز « 5 » * وز آنجا به نزديك خسرو بتاز

بدان بىهنر خسرو خيره‌سر * بگويش كه چندين ز كين پدر ،

چه دارى به ابرو درون « 6 » بند « 7 » و چين * چه پوشى به پيلان و مردان زمين

اگرچه سياوخش بودت « 8 » پدر * به كين « 9 » پدر بسته دارى كمر

تو را شرم نايد كزين كيميا * سپه گسترى پيش چشم نيا

دو ديده به آب جفا « 10 » شسته‌اى * به خون خوردن ما كمر بسته‌اى

مگر شاه نشنيد « 11 » آن داستان * كه جمشيد زد درگه باستان

چو بر آرزو خيره جنگ آورى * جهان بر دل خويش تنگ آورى

چه « 12 » كردند ايران و توران‌زمين * چه دارى ز هردو سپه درد و كين « 13 »

سياوخش تا زنده بود از نخست * مر او را به جز تخم شادى نرست

( 1 ) . ك : برگزيد . ( 2 ) . ن : از . ( 3 ) . ك : خيمهء بادبان . ( 4 ) . ن : كشد تا كشد . ( 5 ) . ك : نباز ؛ متن : ن ، م ، پ . ( 6 ) . ن : درين . ( 7 ) . ك : تند ؛ متن : ن . ( 8 ) . ك : بوده . ( 9 ) . ك : بگيتى ؛ متن : ن . ( 10 ) . ك : وفا . ( 11 ) . ن : نشنيدى . ( 12 ) . ن : چون ( ! ) . ( 13 ) . « ن » پس از اين بيت افزوده است : روان سياوخش من خسته‌ام * وگرچه به اخترش پيوسته‌ام