پنج سفرنامه يا سفر به اقليم عشق ( فارسى ) — الصفحة ٤٢١

[ مشاهده پرچم و قبه امام حسين ]

آرى در نماز و دعا و احياء و مناجات و ساير عبادات ، نتيجه درحال توجه و انكسار قلب است . كه هرگاه داعى و زائر حضور قلب و توجه به مقصود پيدا كنند آنچه مطلوبشان باشد در آن حال حاصل گردد . « رَبّنا وَارزُقنا » [ 18 ]

باز دل گرديد از غم بىقرار * همچو مجنون شد به صحرا رهسپار

از كف طاقت عنان را پاره كرد * برگسست اين سلسله ديوانه وار

كربلا آمد بلايش تازه شد * از نوايب پاره گشتش پود و تار

شش جهت تنگ است ديگر بر دلم * تا مشاهد گشت شش گوشه مزار

يارب اينجا خانه حزن است و غم * يا بود ماتم سراى روزگار

اين بنا خود شاهدى گويا بود * تا چه واقع گشته اندر اين ديار

گوئيابر سينه شاه شهيد * تكيه داده اكبر سيمين عذار

زان فضا بانگ غريبى حسين * مىرسد بر گوش هر ليل و نهار

گوئيا گويد علّى اكبرم * رفتى و من مانده‌ام تنها و زار

تا قيامت هر كه آيد كربلا * بيند اين رعنا جوانم در كنار

اندرايوانى كه سمت قبله است * نونهالانى عيان سياره وار

هست آنجا حاير و پشت « 1 » ضريح * پيكر هفتاد مرد جان نثار

( 1 ) . نسخه بدل : پاى